आठवणीतलं पहिल्या नजरेतलं प्रेम..

मला आजही तो दिवस आठवतोय.. डिसेंबर २०१४ मधील एक दिवस.. नक्की तारीख आठवत नाही पण साधारण २३ किंवा २४ तारीख असावी.. माझा जन्मच मुंबईत झाला म्हणल्यावर जन्माच्या आधीपासूनच मुंबईत येणं जाण आहे.. पण तो दिवस खूप वेगळाच होता.. इथे एक गाणं सुचतंय.. ‘है अपना दिल तो आवरा, न जाने किसपे आयेगा’.. असंच काहीसं झालं त्यादिवशी.. त्यादिवशी पहिल्यांदा मी तिला पाहिलं.. म्हणतात ना पहिल्या नजरेतलं प्रेम.. तसंच काहीसं झालं.. योगायोग असा की, ती लहानपणी आमची शेजारीच होती.. नंतर दुसरीकडे राहायला गेले आणि त्यावेळी पुन्हा त्याचं भागात राहायला आले.. तिच्या घरचे मला आणि माझ्या घरचे तिच्या घरच्यांना चांगले ओळखतात.. त्यामुळे त्यावेळी एक आशा निर्माण झाली होती की, कदाचित इथे तरी जुळेल.. खरंतर जेव्हा ती पहिल्या नजरेत मनात भरली तेव्हा मला पुन्हा प्रेमात पडायची भीती वाटत होती.. पण का माहिती तिच्याकडून आशा होती आणि प्रेमात पडलोच.. खरी गंम्मत अशी की, तिच्या घरचे आणि ती एवढी ओळखीचे होतो तरी पुढील किमान ३ वर्ष तरी आमच्यात नजरेशिवाय एकही संवाद झाला नव्हता.. आणि त्याहूनही गमंत म्हणजे मला तिचं साधं नावही माहिती नव्हतं ना तिला आणि तिच्या घरच्यांना विचारलं.. ३ वर्ष नाव न जाणता तिला लाईक करत राहिलो.. ती तीन वर्ष कशी घालवली माझं मलाच माहिती.. असं पण नाही की ती खूप लांब राहायची.. तिच्या दारावरूनच येणं जाण असायच आणि आजही आहे.. तेव्हा कळतं नकळत तिला बघून काही ‘कविता’ लिहू लागलो.. आता सध्या ‘कविता’कडे दुर्लक्ष झालं, पण जमेल तसं करायचो.. त्यांनतर २०१८ साली साधारण मार्च महिन्यात तिच्या आईसोबत बोलत येत होतो आणि एका विषयावरून तिच्या आईच्या तोंडून तिचं नाव कळालं.. तो दिवस म्हणजे माझ्यासाठी सुवर्ण अक्षरात लिहून ठेवावा, असाच होता.. कारण ३ वर्ष बिना नावाच्या मुलीला लाईक करत राहिलो आणि त्यादिवशी अचानक ते कळालं.. आणि एक अंगावर काटा येण्यासारखं म्हणजे तिचं नावं माहिती नसताना मी तिच्यावर ‘कविता’ केल्या आणि तिचं नावं पण नेमक तेच असावं.. त्यादिवशीचा आनंद हा काही औरच होता राव.. म्हणणारे म्हणतात की, नावात काय आहे.. पण मी अनुभवलं.. तिचं नुसतं नावं लिहिलं की कविता पूर्ण व्हायची माझी.. म्हणून नावातच सर्वकाही असतं.. खरा अंगावर काटा तर पुढच्या एक दोन दिवसांत आला.. जेव्हा ती पहिल्यांदाच आणि स्वतःहून माझ्याशी बोलली.. तिचं बोलण काही कामानिमित्तचं होत.. पण ३ वर्षानंतर तिचं नावं कळालं आणि पहिल्यांदाचं बोलणं झालं.. त्या दिवशी काय माहिती मी स्वतःला किती चिमटे काढले असतील.. त्यानंतर खूप उतार आले आयुष्यात.. खरंतर आधीच खचलो होतो.. तिच्याशी पहिली नजर भिडली आणि पुन्हा जगण्याची इच्छा निर्माण होत गेली.. पण तरीही मी पुढे खूप खचत गेलो.. काही गोष्टी अश्या गोष्टी घडल्या की बोलणं बंद, ब्लॉक आणि बरंच काही, अश्या खूप घटना घडल्या.. तरीही माहिती नाही का, पण आज ११ वर्ष होऊन गेली त्या पहिल्या नजरेला.. तरीही तिची मी चातकासारखी वाट पाहतोय.. एवढ्या वर्षात तिला विसरण्यासाठी मी दुसरीकडे मनं रमवायचा प्रयत्न केला.. पण तिथेही यापेक्षा वाईट घडलं.. तिला विसरावं म्हणून मुंबई कायमची सोडून आलो.. पण तिची ती पहिली नजर अजूनही माझ्या नजरेत आहे.. ती माझ्यावर कितीही रागावली, बोलायचं बंद केलं तरी असं काहीतरी होतं की, ती पून्हा बोलायला लागायची आणि पुन्हा पुन्हा मी तिच्यात हरवायला लागलो.. आताही तेच होतंय.. आता भीती वाटते पुन्हा पुन्हा तिला तेच विचारायची.. आधीच खूप वर्ष वाया गेलीत.. आणि पुन्हा बोलायची बंद झाली तर.. गेली ११ वर्ष हेच चाललंय.. घरचे लग्नासाठी दबाव टाकत आहेत.. पण त्यांना कसं सांगू की, मी तिच्यासाठी थांबलोय.. गेली ११ वर्ष याच भीतीत घालवतोय की, उद्या ती दुसऱ्याच कोणाच्या कोऱ्या कागदावरची कविता झाली तरं.. बाप्पाकडे एकच मागत असतो की, तिला तिचं स्वतःच घर भेटूदेत.. मी पण देऊ शकतो तिला हक्काचं घर… खरंतर गेली १५ एक वर्ष जगायचं म्हणून जगतोय.. अश्या लोकांच्या प्रेमात कोण आणि का पडेल ना.. असो.. काही झालं तरी शेवटपर्यंत मी वाट पाहीन तिची.. उद्या जर न चुकुन ती दुसरं कोणाची झाली तर, नाही माहिती तो दिवस कसा असेल माझ्यासाठी.. पण त्यादिवशी मी आणखीन खचेन हे नक्की..बिना अपेक्षेची ११ वर्ष कमी नसतात.. आज तिच्यापासून खूप लांब आहे, पण जेव्हा तिच्या दारासमोरून जातो ना किंवा कधीकधी तिच्याकडे जाणीवपूर्वक दुर्लक्ष करतो, त्यावेळी मी हसत असतो.. पण आतून खूप रडत असतो.. आजही तिच अवस्था आहे.. तिचे जुने काही मेसेजचे स्क्रीनशॉट आहेत.. जे खूपच त्रासदायक आहेत.. ते मुद्दामून ठेवलेत.. त्यामुळे पुन्हा दुसरं कोणच्या प्रेमात पडताना हेच मेसेज आपल्याला पुन्हा प्रेमात का नको पडूस, हे दाखवतील.. ती मला ‘हो’ बोलण्याच्या खूप खाली आहे आणि ‘नाही’ बोलण्याच्या किंचितशी वर असेल.. बाप्पा एकतर तिला माझ्या नशिबात टाक, नाहीतर ज्याच्या नशिबात आहे त्याच्या टाक आणि मला मोकळं कर म्हणजे झालं …

The memory of love at first sight…

I still remember that day… a day in December 2014. I don’t recall the exact date, but it must have been around the 23rd or 24th. Since I was born in Mumbai, I’ve been frequenting the city—coming and going—since even before I was born. But that particular day felt entirely different. A song comes to mind here: “Hai apna dil to awara, na jaane kispe aayega” (My heart is a wanderer; who knows upon whom it will settle?). Something just like that happened on that day. That was the day I saw her for the very first time. You know how people talk about “love at first sight”? It was exactly like that. Coincidentally, she had been our neighbor during our childhood. Later, her family moved elsewhere, but at that time—in 2014—they had moved back to the very same neighborhood. Her family knew mine well, and my family knew hers just as well. Consequently, a glimmer of hope arose within me that perhaps—just perhaps—things might finally work out this time around. To be honest, when she first captured my heart at that initial glance, I was actually afraid of falling in love again. Yet, for some reason—I can’t quite explain it—I held onto that hope regarding her, and sure enough, I fell in love. The truly amusing part is that, despite the fact that she and her family were such close acquaintances of ours, for the next three years—at the very least—not a single word was exchanged between us; our only interaction consisted of stolen glances. And what’s even more amusing is that I didn’t even know her name—not her actual name—nor did I ever ask her or her family what it was. For three long years, I continued to harbor feelings for a girl whose name I didn’t even know. Only I know how I managed to get through those three years. It wasn’t as if she lived far away, either; my daily commute—both then and now—takes me right past her doorstep. It was during that time that, almost subconsciously, I began writing “poetry” inspired by seeing her. My focus has since drifted away from “poetry,” but back then, I would write whenever and however I could. Then, in March 2018, I happened to be walking and chatting with her mother when, during a conversation about a specific topic, I finally heard her name escape her mother’s lips. That day was truly one that deserved to be etched in golden letters in my memory. After all, I had spent three years harboring feelings for a girl without a name, and then—suddenly, on that very day—I finally learned what it was. And the most spine-tingling realization of all was… her name. Even before I knew her name, I wrote ‘poems’ about her—and as fate would have it, her actual name turned out to be exactly that. The joy I felt that day was truly something else. People often ask, “What’s in a name?” But I experienced it firsthand; simply writing her name was enough to complete my poem. That is why, I believe, everything lies within a name. The real moment of goosebumps, however, came a day or two later—when she spoke to me for the very first time, of her own accord. Her conversation was merely work-related, but after three long years, I had finally learned her name and exchanged my first words with her. Who knows how many times I must have pinched myself that day just to ensure I wasn’t dreaming! Subsequently, life took many downward turns. Truth be told, I was already at a low point; but the moment our eyes met for the first time, a renewed desire to live began to stir within me. Yet, despite that spark, I continued to sink deeper into despair. Certain events unfolded—we stopped talking, she blocked me, and a host of other things happened—creating many such rifts between us. And yet—I don’t know why—eleven years have now passed since that first exchange of glances, and I still wait for her with the unwavering patience of a Chatak bird. Over these years, in an attempt to forget her, I tried to find solace elsewhere; but there, too, things turned out even worse. In a desperate bid to leave her behind, I left Mumbai forever. Yet, that first look of hers remains etched in my memory. No matter how angry she gets with me, or how often she stops talking to me, something invariably happens that brings her back to speaking terms—and time and again, I find myself losing myself in her all over again. It is happening even now. Now, I am terrified to ask her the same question once more. So many years have already gone to waste… and what if she stops talking to me again? This cycle has been going on for eleven years now. My family is pressuring me to get married, but how can I explain to them that I am waiting—waiting solely for her? I have spent these past eleven years living in constant fear: the fear that tomorrow, she might become the poem written upon someone else’s blank page. I have but one prayer to Bappa: that He grant her a home of her own. Let us meet… I, too, can offer her a home she can truly call her own. To be honest, for the past fifteen years or so, I have merely been going through the motions of living—existing simply for the sake of existing. After all, who would ever fall in love with someone like me, and why? Anyway… come what may, I will wait for her until the very end. If, by some cruel twist of fate, she were to become someone else’s tomorrow—I honestly don’t know what that day would be like for me. But one thing is certain: on that day, I would crumble completely. Eleven years of selfless, unconditional devotion is no small feat. Today, I am physically far removed from her; yet, whenever I pass by her doorstep—or sometimes, when I deliberately choose to ignore her—I wear a smile on my face. But deep down, inside, I am weeping bitterly. That remains my state even today. I still have screenshots of some of her old messages—messages that are incredibly painful to look at. I have kept them deliberately; that way, should I ever find myself on the verge of falling in love with someone else again, these very messages will serve as a stark reminder of why I shouldn’t let myself fall in love again. She is far from saying ‘yes’ to me, though perhaps she is just a tiny step above saying ‘no.’ Oh, Bappa—either place her in my destiny, or place her in the destiny of the one she is meant to be with, and set me free; that is all I ask…